Het verleden.

Van huis uit ben ik opgegroeid met een hond en toen ik op mijn 22^ste zelfstandig ging wonen moest er natuurlijk een eigen hond komen. Destijds had ik nog geen voorkeur voor een bepaald ras, dus werd de eerste hond, Tosca, een schat van een kruising, uit het asiel gehaald.  De interesse in rashonden en met name de Ierse setter kwam een paar jaar later, tijdens een opleiding honden trimmen. Dat is inmiddels 20 jaar geleden en internet had ik nog niet. Rassenkennis deed ik op uit boeken en het bezoeken van tentoonstellingen. Daar was ik meestal te vinden bij rasgroep 7. Afijn, toen wist ik het al, mijn volgende hond wordt een Ierse setter.  De setter kwam er pas in 2002, na het overlijden van mijn eerste hond.  Tosca is 16 jaar en 7 maanden oud geworden.

Mijn settertje Ginger kwam in augustus 2002. De eerste jaren met haar waren zorgeloos.  Ik ging met haar op cursus, eerst GG1 en daarna GG2.  Toen deze cursussen met goed gevolg waren afgerond, gingen we vervolgens op behendigheid.  Dat leek mij leuk voor Ginger maar zij dacht daar anders over.  Voor een koekje deed ze alles wat er gevraagd werd, enthousiasme ontbrak helaas en na een half jaar hielden we het voor gezien.

Zoals ik zei, de eerste jaren met haar waren zorgeloos. Dit veranderde in haar vierde levensjaar. Ginger bleek te lijden aan primaire epilepsie.  Vanaf dat moment werd zij een zorgenkind. Door mijn ervaringen met haar was ik er lange tijd van overtuigd dat zij mijn eerste en laatste setter zou zijn.  Dit veranderde door mij verder in te lezen in de oorsprong van de Ierse setter, de setter zoals ik mij die kon herinneren uit mijn jeugd. De Ier als jachthond. Ik had er geen benul van dat er in Nederland weinig meer gewerkt werd met setters en hondenshows voornamelijk bepaalden hoe een setter er uit moest zien.  Ik vond dit behoorlijk teleurstellend, maar ik ontdekte tot mijn vreugde dat er toch nog een handjevol mensen zich bezig houden met de oorspronkelijke setter. Na het overlijden van Ginger kwam ik tot de conclusie dat als er weer een setter zou komen, dit er eentje uit werklijnen zou zijn. Toen kwam Kells….

Astrid Landsaat.