en vanochtend waren ze aan het spelen. Ik heb er uiteraard weer een kort filmpje van gemaakt!
en ze worden steeds actiever. Vandaag scheen de zon en was er voldoende daglicht om weer een filmpje te kunnen maken.
Gisteravond op dag 11 zag ik voor het eerst de oogjes van de pups. Het was de bedoeling om vandaag foto’s te maken, maar vanwege het grijze weer en gebrek aan daglicht lukt dat niet zonder flitser. Een filmpje maken lukte wel. Zie hier het resultaat.
Hoog tijd voor een update met een nieuw filmpje en nieuwe foto’s. Deze week vierden wij Kells haar vierde verjaardag. Mooi om dat nu te kunnen vieren met haar vierling. De pups kregen deze week definitief hun namen en vandaag viel er een envelop op de deurmat met daar in hun stamboomnummers. De reutjes heb ik Aidan en Adair genoemd, de teefjes Aislinn en Aideen. De pups maken het heel goed dankzij de goede zorgen van Kells.
De pups doen het prima en zo ook moeders. Hierbij een filmpje van de pups aan de melkbar en een paar nieuwe foto’s.
Op vrijdagochtend 22 november was Kells haar temperatuur met 1 graad gezakt dus kon het niet lang meer duren voor er pups geboren zouden worden. De hele dag was Kells in de weer met het graven van een nest. Dan weer op 1 van haar kussens en dan weer in de werpkist. Eten deed ze de hele dag normaal en ik dacht dat de bevalling nog wel even op zich zou laten wachten. Rond 00.45 uur was ik even naar boven gelopen om wat slaapspullen voor de nacht te verzamelen. Plots hoorde ik een gilletje van Kells. Tot mijn verbazing stond Kells aan de andere kant van de deur en wierp haar eerste pup in mijn handen! Wat er op dat moment door mij heen ging is met geen pen te beschrijven. Het eerste pupje, een teefje, heb ik drooggewreven en beneden weer aan de zorgen van Kells overgelaten. Het tweede pupje, ook een teefje, werd in de werpkist geboren en zo ook de twee reutjes die wat later volgden. Kells deed alles keurig zoals het hoort. Na de wasbeurt van moeders zochten de pups direct een tepel op en zo lagen er binnen 3 uur tijd 4 pups tevreden te drinken.
De eerste foto’s van de pups
En ook nog een filmpje
23-11-2013 Astrid Landsaat
Zoals ik al zei wilde ik weer een setter, maar dan uit werklijnen. In Nederland worden die niet aan de lopende band geboren in tegenstelling tot setters uit showlijnen. Mogelijke combinaties werden bekeken, maar helaas kwamen daar geen pups uit. Ik had de hoop op een setter uit werklijnen al bijna opgegeven en toen kwam er plotseling een geschenk uit de hemel vallen. Henk ten Klooster schonk mij (onder voorwaarden) zijn jongste telg, Pallas Green Kells. Kells is de dochter van zijn Echlin ‘O Conloch en Pallas Green Gina. Echlin overleed dit jaar (29-5-’13) op 15 jarige leeftijd. Gina woont sinds juli 2012 bij ons en geniet van een welverdiend pensioen.
Kells en Gina.
Ik blik even terug op Kells sinds haar komst, dat was eind mei 2011. Ik had mij al goed ingelezen waar het de werkende (oorspronkelijke) setter betrof. Henk zijn schrijfsels in de Ierse Setter Klanken en op het www volgde ik al jaren. De boeken “Hond Staat” van Rembrandt Kersten en “The Irish Red Setter, It’s History Character and Training” van Raymond O’Dwyer las ik in een adem uit. Lezen is een ding maar doen is wat anders! Dus na een gewenningsperiode voor Kells en na een mooie zomervakantie begonnen wij in oktober 2011 aan een jachtcursus. Deze werd georganiseerd door de Ierse Setter Club en werd geleid door Gerard Mirck, eigenaar van de Pallas Green kennel en de fokker van Kells. Kells liet op de cursus al zien dat ze (een aangeboren) talent had. Ze loopt supersnel en maakt daarbij mooie lange slagen. Ze loopt op de wind die ze zelf opzoekt en neemt nog even een houtwal mee die achter ons ligt, zonder dat haar dat ooit geleerd is. Een natuurtalent dus! Nu was het de bedoeling om in het voorjaar van 2012 te beginnen met veldwedstrijden. Gezien haar leeftijd kon ik Kells niet meer uitbrengen in een jeugdwedstrijd en dat maakte het er voor mij, als beginnend voorjager, niet makkelijker op. De enige voorjaarsveldwedstrijd waar ik in 2012 voor kon inschrijven werd afgelast wegens gebrek aan vogels. De wedstrijden die later volgden werden of afgelast of ik kon niet inschrijven omdat Kells dan loops zou zijn.
Hieronder een kort filmfragmentje van Kells op jachtcursus.
Fokplannen.
Vanaf de dag dat ik Kells had werd ik door meerdere mensen aangemoedigd om met haar te gaan fokken. Ik heb daar lang over nagedacht en kwam tot de conclusie dat het zonde zou zijn om zo’n fijnbesnaarde hond niet in te zetten voor de fokkerij. In juni 2012 diende ik een aanvraag in bij de Raad van Beheer en in oktober was de registratie van mijn kennel een feit. Ook alle gezondheidsuitslagen van Kells waren dik in orde, dus kon ik op zoek naar een geschikte reu. Die reu vond ik in 2013. Mijn keuze was gevallen op Cochise (Apache Des Sorcieres Du Sancy x Drumrue Kerry), gefokt door Els Kersten-van Hoorn.
Cochise.
Ook hij kwam met glans door de medische keuringen en nu was het wachten tot dat Kells loops zou worden. Dit was in september het geval en op de 21ste vond de dekking plaats. En toen was het afwachten of ze drachtig zou zijn. De echo die gemaakt werd op 25 oktober bracht duidelijkheid. Ze is drachtig! Rond 23 november worden haar pups verwacht. Ik ben er helemaal klaar voor! Wordt vervolgd.
21 november 2013 Astrid Landsaat.
Van huis uit ben ik opgegroeid met een hond en toen ik op mijn 22ste zelfstandig ging wonen moest er natuurlijk een eigen hond komen. Destijds had ik nog geen voorkeur voor een bepaald ras, dus werd de eerste hond, Tosca, een schat van een kruising, uit het asiel gehaald. De interesse in rashonden en met name de Ierse setter kwam een paar jaar later, tijdens een opleiding honden trimmen. Dat is inmiddels 20 jaar geleden en internet had ik nog niet. Rassenkennis deed ik op uit boeken en het bezoeken van tentoonstellingen. Daar was ik meestal te vinden bij rasgroep 7. Afijn, toen wist ik het al, mijn volgende hond wordt een Ierse setter. De setter kwam er pas in 2002, na het overlijden van mijn eerste hond. Tosca is 16 jaar en 7 maanden oud geworden.
Mijn settertje Ginger kwam in augustus 2002. De eerste jaren met haar waren zorgeloos. Ik ging met haar op cursus, eerst GG1 en daarna GG2. Toen deze cursussen met goed gevolg waren afgerond, gingen we vervolgens op behendigheid. Dat leek mij leuk voor Ginger maar zij dacht daar anders over. Voor een koekje deed ze alles wat er gevraagd werd, enthousiasme ontbrak helaas en na een half jaar hielden we het voor gezien.
Zoals ik zei, de eerste jaren met haar waren zorgeloos. Dit veranderde in haar vierde levensjaar. Ginger bleek te lijden aan primaire epilepsie. Vanaf dat moment werd zij een zorgenkind. Door mijn ervaringen met haar was ik er lange tijd van overtuigd dat zij mijn eerste en laatste setter zou zijn. Dit veranderde door mij verder in te lezen in de oorsprong van de Ierse setter, de setter zoals ik mij die kon herinneren uit mijn jeugd. De Ier als jachthond. Ik had er geen benul van dat er in Nederland weinig meer gewerkt werd met setters en hondenshows voornamelijk bepaalden hoe een setter er uit moest zien. Ik vond dit behoorlijk teleurstellend, maar ik ontdekte tot mijn vreugde dat er toch nog een handjevol mensen zich bezig houden met de oorspronkelijke setter. Na het overlijden van Ginger kwam ik tot de conclusie dat als er weer een setter zou komen, dit er eentje uit werklijnen zou zijn. Toen kwam Kells….
Astrid Landsaat.
Binnenkort kunt u hier alles lezen over de avonturen van Kells en de geboorte van haar telgen.
Ceanannas Irish Setters 